← Todos los capítulos · Capítulo 16 / 18
Las naturalezas divina y demoníaca
दैवासुरसम्पद्विभागयोगः · Daivāsura-sampad-vibhāga-yoga · 24 versos
Krishna describe dos clases de naturaleza interior, la divina y la demoníaca. Funciona menos como una clasificación de personas que como un espejo: una lista es valentía, sinceridad, compasión y autocontrol; la otra es orgullo, ira, codicia y tratar a las personas como medios. El capítulo termina con una idea sencilla: una vida necesita una guía más allá del capricho.
Tradicionalmente se vincula con el Sol y Marte, los planetas de la voluntad, el valor y el impulso. Cuando están débiles puede aparecer orgullo, ira, pereza o falta de rumbo. El capítulo se lee cuando el Sol o Marte se sienten débiles, para nombrar los hábitos que drenan la fuerza de voluntad y reconstruir disciplina y confianza. Es una práctica de reflexión, no una predicción.
श्रीभगवानुवाच
अभयं सत्त्वसंशुद्धिर्ज्ञानयोगव्यवस्थितिः ।
दानं दमश्च यज्ञश्च स्वाध्यायस्तप आर्जवम् ॥
śrībhagavānuvāca
abhayaṃ sattvasaṃśuddhirjñānayogavyavasthitiḥ |
dānaṃ damaśca yajñaśca svādhyāyastapa ārjavam ||
अहिंसा सत्यमक्रोधस्त्यागः शान्तिरपैशुनम् ।
दया भूतेष्वलोलुप्त्वं मार्दवं ह्रीरचापलम् ॥
ahiṃsā satyamakrodhastyāgaḥ śāntirapaiśunam |
dayā bhūteṣvaloluptvaṃ mārdavaṃ hrīracāpalam ||
तेजः क्षमा धृतिः शौचमद्रोहो नातिमानिता ।
भवन्ति सम्पदं दैवीमभिजातस्य भारत ॥
tejaḥ kṣamā dhṛtiḥ śaucamadroho nātimānitā |
bhavanti sampadaṃ daivīmabhijātasya bhārata ||
Valentía, corazón limpio, firmeza en el conocimiento, generosidad, autocontrol, práctica sagrada, estudio, disciplina y honestidad; no violencia, verdad, ausencia de ira, desapego, calma, no buscar faltas, bondad con todos los seres, libertad de la codicia, suavidad, modestia y constancia; vigor, perdón, fortaleza, limpieza, ausencia de malicia y de orgullo excesivo: estas pertenecen a quien nace con cualidades divinas.
दम्भो दर्पोऽभिमानश्च क्रोधः पारुष्यमेव च ।
अज्ञानं चाभिजातस्य पार्थ सम्पदमासुरीम् ॥
dambho darpo’bhimānaśca krodhaḥ pāruṣyameva ca |
ajñānaṃ cābhijātasya pārtha sampadamāsurīm ||
दैवी सम्पद्विमोक्षाय निबन्धायासुरी मता ।
मा शुचः सम्पदं दैवीमभिजातोऽसि पाण्डव ॥
daivī sampadvimokṣāya nibandhāyāsurī matā |
mā śucaḥ sampadaṃ daivīmabhijāto’si pāṇḍava ||
La hipocresía, la arrogancia, la vanidad, la ira, la dureza y la ignorancia pertenecen a quien nace con cualidades demoníacas. Las divinas llevan a la libertad y las demoníacas a la atadura. Krishna tranquiliza a Arjuna: no te aflijas, has nacido con cualidades divinas.
द्वौ भूतसर्गौ लोकेऽस्मिन्दैव आसुर एव च ।
दैवो विस्तरशः प्रोक्त आसुरं पार्थ मे शृणु ॥
dvau bhūtasargau loke’smindaiva āsura eva ca |
daivo vistaraśaḥ prokta āsuraṃ pārtha me śṛṇu ||
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च जना न विदुरासुराः ।
न शौचं नापि चाचारो न सत्यं तेषु विद्यते ॥
pravṛttiṃ ca nivṛttiṃ ca janā na vidurāsurāḥ |
na śaucaṃ nāpi cācāro na satyaṃ teṣu vidyate ||
Hay dos clases de seres en este mundo: los divinos y los demoníacos. Lo divino ya fue descrito con detalle; ahora escucha lo demoníaco. Esas personas no saben qué hacer ni qué evitar, y en ellas no hay pureza, buena conducta ni verdad.
असत्यमप्रतिष्ठं ते जगदाहुरनीश्वरम् ।
अपरस्परसम्भूतं किमन्यत्कामहैतुकम् ॥
asatyamapratiṣṭhaṃ te jagadāhuranīśvaram |
aparasparasambhūtaṃ kimanyatkāmahaitukam ||
एतां दृष्टिमवष्टभ्य नष्टात्मानोऽल्पबुद्धयः ।
प्रभवन्त्युग्रकर्माणः क्षयाय जगतोऽहिताः ॥
etāṃ dṛṣṭimavaṣṭabhya naṣṭātmāno’lpabuddhayaḥ |
prabhavantyugrakarmāṇaḥ kṣayāya jagato’hitāḥ ||
काममाश्रित्य दुष्पूरं दम्भमानमदान्विताः ।
मोहाद्गृहीत्वासद्ग्राहान्प्रवर्तन्तेऽशुचिव्रताः ॥
kāmamāśritya duṣpūraṃ dambhamānamadānvitāḥ |
mohādgṛhītvāsadgrāhānpravartante’śucivratāḥ ||
Dicen que el mundo carece de verdad, de fundamento y de Dios, que surgió solo del deseo. Con esta visión, estas personas perdidas, de poco entendimiento, hacen daño y se vuelven enemigas del mundo. Refugiándose en un deseo insaciable, llenas de hipocresía, orgullo y arrogancia, y aferradas a ideas equivocadas por confusión, actúan con propósitos impuros.
चिन्तामपरिमेयां च प्रलयान्तामुपाश्रिताः ।
कामोपभोगपरमा एतावदिति निश्चिताः ॥
cintāmaparimeyāṃ ca pralayāntāmupāśritāḥ |
kāmopabhogaparamā etāvaditi niścitāḥ ||
आशापाशशतैर्बद्धाः कामक्रोधपरायणाः ।
ईहन्ते कामभोगार्थमन्यायेनार्थसञ्चयान् ॥
āśāpāśaśatairbaddhāḥ kāmakrodhaparāyaṇāḥ |
īhante kāmabhogārthamanyāyenārthasañcayān ||
Están abrumados por una preocupación sin fin que solo termina con la muerte, y sostienen que disfrutar de los deseos es la meta más alta y que eso es todo. Atados por cientos de lazos de esperanza, entregados a la lujuria y la ira, reúnen riqueza por medios injustos para saciar sus deseos.
इदमद्य मया लब्धमिमं प्राप्स्ये मनोरथम् ।
इदमस्तीदमपि मे भविष्यति पुनर्धनम् ॥
idamadya mayā labdhamimaṃ prāpsye manoratham |
idamastīdamapi me bhaviṣyati punardhanam ||
असौ मया हतः शत्रुर्हनिष्ये चापरानपि ।
ईश्वरोऽहमहं भोगी सिद्धोऽहं बलवान्सुखी ॥
asau mayā hataḥ śatrurhaniṣye cāparānapi |
īśvaro’hamahaṃ bhogī siddho’haṃ balavānsukhī ||
आढ्योऽभिजनवानस्मि कोऽन्योऽस्ति सदृशो मया ।
यक्ष्ये दास्यामि मोदिष्य इत्यज्ञानविमोहिताः ॥
āḍhyo’bhijanavānasmi ko’nyo’sti sadṛśo mayā |
yakṣye dāsyāmi modiṣya ityajñānavimohitāḥ ||
«Hoy he conseguido esto; cumpliré aquel deseo. Esta riqueza es mía y esa también lo será. Derroté a aquel enemigo y derrotaré a otros. Soy el amo, el que disfruta, exitoso, poderoso y feliz. Soy rico y de buena cuna; ¿quién se me compara? Haré sacrificios, daré limosna y me alegraré.» Así hablan, engañados por la ignorancia.
अनेकचित्तविभ्रान्ता मोहजालसमावृताः ।
प्रसक्ताः कामभोगेषु पतन्ति नरकेऽशुचौ ॥
anekacittavibhrāntā mohajālasamāvṛtāḥ |
prasaktāḥ kāmabhogeṣu patanti narake’śucau ||
आत्मसम्भाविताः स्तब्धा धनमानमदान्विताः ।
यजन्ते नामयज्ञैस्ते दम्भेनाविधिपूर्वकम् ॥
ātmasambhāvitāḥ stabdhā dhanamānamadānvitāḥ |
yajante nāmayajñaiste dambhenāvidhipūrvakam ||
अहंकारं बलं दर्पं कामं क्रोधं च संश्रिताः ।
मामात्मपरदेहेषु प्रद्विषन्तोऽभ्यसूयकाः ॥
ahaṃkāraṃ balaṃ darpaṃ kāmaṃ krodhaṃ ca saṃśritāḥ |
māmātmaparadeheṣu pradviṣanto’bhyasūyakāḥ ||
Desconcertados por pensamientos sin fin, atrapados en una red de confusión y apegados al placer sensorial, caen en un estado repugnante. Satisfechos de sí mismos, tercos, embriagados de riqueza y orgullo, realizan rituales solo de nombre, por ostentación y sin la forma debida. Aferrados al ego, la fuerza, la arrogancia, la lujuria y la ira, resienten a Mí, presente en sus propios cuerpos y en los de otros.
तानहं द्विषतः क्रुरान्संसारेषु नराधमान् ।
क्षिपाम्यजस्रमशुभानासुरीष्वेव योनिषु ॥
tānahaṃ dviṣataḥ krurānsaṃsāreṣu narādhamān |
kṣipāmyajasramaśubhānāsurīṣveva yoniṣu ||
आसुरीं योनिमापन्ना मूढा जन्मनि जन्मनि ।
मामप्राप्यैव कौन्तेय ततो यान्त्यधमां गतिम् ॥
āsurīṃ yonimāpannā mūḍhā janmani janmani |
māmaprāpyaiva kaunteya tato yāntyadhamāṃ gatim ||
A esos crueles aborrecedores, los más bajos de las personas, Yo los sigo arrojando a nacimientos demoníacos en el ciclo del renacer. Entrados en esos nacimientos y confundidos vida tras vida, no llegan a Mí y se hunden en el estado más bajo.
त्रिविधं नरकस्येदं द्वारं नाशनमात्मनः ।
कामः क्रोधस्तथा लोभस्तस्मादेतत्त्रयं त्यजेत् ॥
trividhaṃ narakasyedaṃ dvāraṃ nāśanamātmanaḥ |
kāmaḥ krodhastathā lobhastasmādetattrayaṃ tyajet ||
एतैर्विमुक्तः कौन्तेय तमोद्वारैस्त्रिभिर्नरः ।
आचरत्यात्मनः श्रेयस्ततो याति परां गतिम् ॥
etairvimuktaḥ kaunteya tamodvāraistribhirnaraḥ |
ācaratyātmanaḥ śreyastato yāti parāṃ gatim ||
Hay tres puertas hacia esta oscuridad que destruye al ser: la lujuria, la ira y la codicia. Abandona las tres. Quien se libera de estas tres puertas de oscuridad hace lo que le conviene y alcanza la meta más alta.
यः शास्त्रविधिमुत्सृज्य वर्तते कामकारतः ।
न स सिद्धिमवाप्नोति न सुखं न परां गतिम् ॥
yaḥ śāstravidhimutsṛjya vartate kāmakārataḥ |
na sa siddhimavāpnoti na sukhaṃ na parāṃ gatim ||
तस्माच्छास्त्रं प्रमाणं ते कार्याकार्यव्यवस्थितौ ।
ज्ञात्वा शास्त्रविधानोक्तं कर्म कर्तुमिहार्हसि ॥
tasmācchāstraṃ pramāṇaṃ te kāryākāryavyavasthitau |
jñātvā śāstravidhānoktaṃ karma kartumihārhasi ||
Quien deja de lado la guía de la enseñanza y actúa por capricho no alcanza ni la perfección, ni la felicidad, ni la meta más alta. Por eso, que la enseñanza sea tu guía para decidir qué hacer y qué evitar; sabiendo lo que dice, debes actuar en consecuencia aquí.
Los versos son el texto sánscrito tradicional. Las explicaciones son resúmenes originales, no las palabras de un traductor concreto. La guía astrológica es una práctica devocional y de reflexión, no una predicción ni un sustituto del consejo profesional.