← Todos los capítulos · Capítulo 17 / 18
Los tres tipos de fe
श्रद्धात्रयविभागयोगः · Śraddhātraya-vibhāga-yoga · 28 versos
Arjuna pregunta por quienes actúan con fe pero sin seguir los textos. Krishna responde que todos tienen fe, y que esta toma el color de su naturaleza: bondad, pasión o inercia. Muestra cómo se manifiestan las tres en lo que la gente come, cómo adora, cómo se disciplina y cómo da, y termina con la frase sagrada de tres partes Om Tat Sat, que vuelve cualquier acción entregada y verdadera.
Tradicionalmente se vincula con la casa 12, la casa de la fe, el retiro, la ofrenda y los finales, y se lee en los últimos años de una Maha Dasha, cuando un capítulo de la vida se acaba y el siguiente aún no empieza. El capítulo es una auditoría práctica: ¿a qué alimentas, adoras, practicas y das realmente? Es una práctica de reflexión, no una predicción.
अर्जुन उवाच
ये शास्त्रविधिमुत्सृज्य यजन्ते श्रद्धयान्विताः ।
तेषां निष्ठा तु का कृष्ण सत्त्वमाहो रजस्तमः ॥
arjuna uvāca
ye śāstravidhimutsṛjya yajante śraddhayānvitāḥ |
teṣāṃ niṣṭhā tu kā kṛṣṇa sattvamāho rajastamaḥ ||
Arjuna pregunta: quienes dejan de lado las reglas de los textos y adoran con fe, ¿cuál es su condición, Krishna: bondad, pasión o inercia?
श्रीभगवानुवाच
त्रिविधा भवति श्रद्धा देहिनां सा स्वभावजा ।
सात्त्विकी राजसी चैव तामसी चेति तां शृणु ॥
śrībhagavānuvāca
trividhā bhavati śraddhā dehināṃ sā svabhāvajā |
sāttvikī rājasī caiva tāmasī ceti tāṃ śṛṇu ||
सत्त्वानुरूपा सर्वस्य श्रद्धा भवति भारत ।
श्रद्धामयोऽयं पुरुषो यो यच्छ्रद्धः स एव सः ॥
sattvānurūpā sarvasya śraddhā bhavati bhārata |
śraddhāmayo’yaṃ puruṣo yo yacchraddhaḥ sa eva saḥ ||
यजन्ते सात्त्विका देवान्यक्षरक्षांसि राजसाः ।
प्रेतान्भूतगणांश्चान्ये यजन्ते तामसा जनाः ॥
yajante sāttvikā devānyakṣarakṣāṃsi rājasāḥ |
pretānbhūtagaṇāṃścānye yajante tāmasā janāḥ ||
Krishna dice: la fe de los seres encarnados es de tres clases, nacida de su propia naturaleza: de bondad, de pasión y de inercia. Escucha. La fe de cada persona sigue su naturaleza interior, Arjuna. La persona está hecha de fe; cualquiera que sea la fe de alguien, eso es lo que es. Quienes están en la bondad adoran a los dioses; los de la pasión adoran a espíritus poderosos y gigantes; y los demás, en la inercia, adoran a fantasmas y multitudes de espíritus de difuntos.
अशास्त्रविहितं घोरं तप्यन्ते ये तपो जनाः ।
दम्भाहंकारसंयुक्ताः कामरागबलान्विताः ॥
aśāstravihitaṃ ghoraṃ tapyante ye tapo janāḥ |
dambhāhaṃkārasaṃyuktāḥ kāmarāgabalānvitāḥ ||
कर्षयन्तः शरीरस्थं भूतग्राममचेतसः ।
मां चैवान्तःशरीरस्थं तान्विद्ध्यासुरनिश्चयान् ॥
karṣayantaḥ śarīrasthaṃ bhūtagrāmamacetasaḥ |
māṃ caivāntaḥśarīrasthaṃ tānviddhyāsuraniścayān ||
Quienes practican austeridades duras no prescritas por los textos, movidos por la ostentación, el ego, el deseo y el apego, atormentan sin sentido los elementos del cuerpo, y a Mí, que moro dentro del cuerpo. Sábelos de resolución demoníaca.
आहारस्त्वपि सर्वस्य त्रिविधो भवति प्रियः ।
यज्ञस्तपस्तथा दानं तेषां भेदमिमं शृणु ॥
āhārastvapi sarvasya trividho bhavati priyaḥ |
yajñastapastathā dānaṃ teṣāṃ bhedamimaṃ śṛṇu ||
आयुःसत्त्वबलारोग्यसुखप्रीतिविवर्धनाः ।
रस्याः स्निग्धाः स्थिरा हृद्या आहाराः सात्त्विकप्रियाः ॥
āyuḥsattvabalārogyasukhaprītivivardhanāḥ |
rasyāḥ snigdhāḥ sthirā hṛdyā āhārāḥ sāttvikapriyāḥ ||
कट्वम्ललवणात्युष्णतीक्ष्णरूक्षविदाहिनः ।
आहारा राजसस्येष्टा दुःखशोकामयप्रदाः ॥
kaṭvamlalavaṇātyuṣṇatīkṣṇarūkṣavidāhinaḥ |
āhārā rājasasyeṣṭā duḥkhaśokāmayapradāḥ ||
यातयामं गतरसं पूति पर्युषितं च यत् ।
उच्छिष्टमपि चामेध्यं भोजनं तामसप्रियम् ॥
yātayāmaṃ gatarasaṃ pūti paryuṣitaṃ ca yat |
ucchiṣṭamapi cāmedhyaṃ bhojanaṃ tāmasapriyam ||
Incluso la comida que le gusta a cada uno es de tres clases, y lo mismo el sacrificio, la austeridad y el dar; escucha cómo difieren. Los alimentos que aumentan la vida, la vitalidad, la fuerza, la salud, la felicidad y el ánimo, jugosos, suaves, duraderos y agradables, son queridos por los de la bondad. Los alimentos amargos, ácidos, salados, muy calientes, picantes, secos y abrasadores, que traen dolor, pena y enfermedad, gustan a los de la pasión. La comida rancia, insípida, podrida, sobrante de otro día, restos de otros e impura es querida por los de la inercia.
अफलाङ्क्षिभिर्यज्ञो विधिदृष्टो य इज्यते ।
यष्टव्यमेवेति मनः समाधाय स सात्त्विकः ॥
aphalāṅkṣibhiryajño vidhidṛṣṭo ya ijyate |
yaṣṭavyameveti manaḥ samādhāya sa sāttvikaḥ ||
अभिसन्धाय तु फलं दम्भार्थमपि चैव यत् ।
इज्यते भरतश्रेष्ठ तं यज्ञं विद्धि राजसम् ॥
abhisandhāya tu phalaṃ dambhārthamapi caiva yat |
ijyate bharataśreṣṭha taṃ yajñaṃ viddhi rājasam ||
विधिहीनमसृष्टान्नं मन्त्रहीनमदक्षिणम् ।
श्रद्धाविरहितं यज्ञं तामसं परिचक्षते ॥
vidhihīnamasṛṣṭānnaṃ mantrahīnamadakṣiṇam |
śraddhāvirahitaṃ yajñaṃ tāmasaṃ paricakṣate ||
El sacrificio ofrecido conforme a la regla por quienes no quieren recompensa, con la mente firme en que debe hacerse, es de bondad. El sacrificio ofrecido con el fruto en vista, o solo por ostentación, sábelo de pasión. El sacrificio que desprecia las reglas, no da alimento, carece de palabras sagradas, de ofrenda a los sacerdotes y de fe, se llama de inercia.
देवद्विजगुरुप्राज्ञपूजनं शौचमार्जवम् ।
ब्रह्मचर्यमहिंसा च शारीरं तप उच्यते ॥
devadvijaguruprājñapūjanaṃ śaucamārjavam |
brahmacaryamahiṃsā ca śārīraṃ tapa ucyate ||
अनुद्वेगकरं वाक्यं सत्यं प्रियहितं च यत् ।
स्वाध्यायाभ्यसनं चैव वाङ्मयं तप उच्यते ॥
anudvegakaraṃ vākyaṃ satyaṃ priyahitaṃ ca yat |
svādhyāyābhyasanaṃ caiva vāṅmayaṃ tapa ucyate ||
मनः प्रसादः सौम्यत्वं मौनमात्मविनिग्रहः ।
भावसंशुद्धिरित्येतत्तपो मानसमुच्यते ॥
manaḥ prasādaḥ saumyatvaṃ maunamātmavinigrahaḥ |
bhāvasaṃśuddhirityetattapo mānasamucyate ||
La adoración de los dioses, los dos veces nacidos, los maestros y los sabios, la pureza, la honestidad, la castidad y la no violencia se llaman la disciplina del cuerpo. Las palabras que no perturban, que son verdaderas, amables y útiles, y el estudio regular de las escrituras, se llaman la disciplina del habla. La paz mental, la gentileza, el silencio, el autocontrol y la pureza del sentir se llaman la disciplina de la mente.
श्रद्धया परया तप्तं तपस्तत्त्रिविधं नरैः ।
अफलाकाङ्क्षिभिर्युक्तैः सात्त्विकं परिचक्षते ॥
śraddhayā parayā taptaṃ tapastattrividhaṃ naraiḥ |
aphalākāṅkṣibhiryuktaiḥ sāttvikaṃ paricakṣate ||
सत्कारमानपूजार्थं तपो दम्भेन चैव यत् ।
क्रियते तदिह प्रोक्तं राजसं चलमध्रुवम् ॥
satkāramānapūjārthaṃ tapo dambhena caiva yat |
kriyate tadiha proktaṃ rājasaṃ calamadhruvam ||
मूढग्राहेणात्मनो यत्पीडया क्रियते तपः ।
परस्योत्सादनार्थं वा तत्तामसमुदाहृतम् ॥
mūḍhagrāheṇātmano yatpīḍayā kriyate tapaḥ |
parasyotsādanārthaṃ vā tattāmasamudāhṛtam ||
Esta triple disciplina, practicada con fe suprema por personas firmes que no quieren recompensa, se llama bondad. La disciplina practicada para ganar respeto, honor y adoración, y con ostentación, se dice aquí que es de pasión, inestable y pasajera. La disciplina practicada por una idea errada, dañándose a uno mismo o para arruinar a otro, se declara de inercia.
दातव्यमिति यद्दानं दीयतेऽनुपकारिणे ।
देशे काले च पात्रे च तद्दानं सात्त्विकं स्मृतम् ॥
dātavyamiti yaddānaṃ dīyate’nupakāriṇe |
deśe kāle ca pātre ca taddānaṃ sāttvikaṃ smṛtam ||
यत्तु प्रत्युपकारार्थं फलमुद्दिश्य वा पुनः ।
दीयते च परिक्लिष्टं तद्दानं राजसं स्मृतम् ॥
yattu pratyupakārārthaṃ phalamuddiśya vā punaḥ |
dīyate ca parikliṣṭaṃ taddānaṃ rājasaṃ smṛtam ||
अदेशकाले यद्दानमपात्रेभ्यश्च दीयते ।
असत्कृतमवज्ञातं तत्तामसमुदाहृतम् ॥
adeśakāle yaddānamapātrebhyaśca dīyate |
asatkṛtamavajñātaṃ tattāmasamudāhṛtam ||
Un regalo dado porque debe darse, a quien nada puede devolver, en el lugar y tiempo adecuados y a una persona digna, se recuerda como un regalo de bondad. Un regalo dado a cambio de algo, o con el fruto en vista, o dado a regañadientes, es de pasión. Un regalo dado en el lugar y tiempo equivocados, a los indignos, sin respeto o con desprecio, se declara de inercia.
ॐतत्सदिति निर्देशो ब्रह्मणस्त्रिविधः स्मृतः ।
ब्राह्मणास्तेन वेदाश्च यज्ञाश्च विहिताः पुरा ॥
ॐtatsaditi nirdeśo brahmaṇastrividhaḥ smṛtaḥ |
brāhmaṇāstena vedāśca yajñāśca vihitāḥ purā ||
तस्मादोमित्युदाहृत्य यज्ञदानतपःक्रियाः ।
प्रवर्तन्ते विधानोक्ताः सततं ब्रह्मवादिनाम् ॥
tasmādomityudāhṛtya yajñadānatapaḥkriyāḥ |
pravartante vidhānoktāḥ satataṃ brahmavādinām ||
तदित्यनभिसन्धाय फलं यज्ञतपःक्रियाः ।
दानक्रियाश्च विविधाः क्रियन्ते मोक्षकाङ्क्षिभिः ॥
tadityanabhisandhāya phalaṃ yajñatapaḥkriyāḥ |
dānakriyāśca vividhāḥ kriyante mokṣakāṅkṣibhiḥ ||
Om Tat Sat: este es el nombre triple de Brahman, recordado desde tiempos antiguos; por él se ordenaron hace mucho los Vedas, los sacerdotes y los sacrificios. Así, los actos de sacrificio, dar y disciplina prescritos por las reglas siempre comienzan con la pronunciación de Om entre quienes hablan de Brahman. Y quienes buscan la liberación realizan sacrificio, disciplina y las muchas clases de dar con la palabra Tat, sin buscar fruto alguno.
सद्भावे साधुभावे च सदित्येतत्प्रयुज्यते ।
प्रशस्ते कर्मणि तथा सच्छब्दः पार्थ युज्यते ॥
sadbhāve sādhubhāve ca sadityetatprayujyate |
praśaste karmaṇi tathā sacchabdaḥ pārtha yujyate ||
यज्ञे तपसि दाने च स्थितिः सदिति चोच्यते ।
कर्म चैव तदर्थीयं सदित्येवाभिधीयते ॥
yajñe tapasi dāne ca sthitiḥ saditi cocyate |
karma caiva tadarthīyaṃ sadityevābhidhīyate ||
अश्रद्धया हुतं दत्तं तपस्तप्तं कृतं च यत् ।
असदित्युच्यते पार्थ न च तत्प्रेत्य नो इह ॥
aśraddhayā hutaṃ dattaṃ tapastaptaṃ kṛtaṃ ca yat |
asadityucyate pārtha na ca tatpretya no iha ||
La palabra Sat se usa para lo real y lo bueno, y, Arjuna, se usa para la acción digna de elogio. La firmeza en el sacrificio, la disciplina y el dar también se llama Sat, y también toda acción hecha con ese fin. Pero todo lo que se ofrece, se da, se practica o se hace sin fe se llama Asat, Arjuna; no cuenta para nada ni aquí ni después.
Los versos son el texto sánscrito tradicional. Las explicaciones son resúmenes originales, no las palabras de un traductor concreto. La guía astrológica es una práctica devocional y de reflexión, no una predicción ni un sustituto del consejo profesional.